این فرصت نباید از دست برود

 تنها هفتهٔ گذشته بود که در اینجا بیان کردم جمهوری اسلامی فقط دو گزینه پیشِ‌رو دارد و هیچ مسیر خروج سومی برای آن وجود ندارد.

اکنون، مردم ایران وارد سومین روز قیام سراسری خود علیه رژیم دینیِ حاکم شده‌اند؛ رژیمی که تحت رهبری علی خامنه ای بشدت متوهم اداره می‌شود--او کسی است که بیش از ۳۶ سال پیش اعتراف کرد: «باید برای ایران گریست، حتی اگر مرا رهبر بدانند.»

مردم ایران اکنون برای سومین روز پیاپی در خیابان‌ها هستند و شعار «مرگ بر دیکتاتور»—علی خامنه‌ای—و اطرافیانش را سر می‌دهند. این رژیم تا کنون تریلیون‌ها دلار از منابع متعلق به مردم ایران را اختلاس و غارت کرده و آن را به سازمان‌های تروریستیِ نیابتی خود در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن اختصاص داده است.

آنان اقتصاد کشور را به زانو درآورده‌اند، با این تصور که با صرف تریلیون‌ها دلار برای تروریسم، توانمندی هسته‌ای، غنی‌سازی در مسیر تسلیحاتی شدن، و برنامه‌های موشک‌های بالستیک می‌توانند بر خاورمیانه و فراتر از آن سلطه یابند و دولت به‌اصطلاح شیعیِ اسلامیِ خود را تا زمان ظهور امام دوازدهم از غیبت تثبیت کنند.

در همین حال، کشور با کمبود آب، برق، گاز و هوای پاک مواجه است. پول ملی فروپاشیده است. ظرف چند هفته، ارزش ریال ایران به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسید—حدود یک‌میلیون و چهارصد و پنجاه هزار ریال برای هر یک دلار آمریکا. این وضعیت آخرین ضربه بر پیکر مردمی بود که پیش‌تر نیز از نظر اقتصادی ویران شده بودند؛ جایی که ده‌ها میلیون ایرانی توان خرید گوشت، مرغ، برنج یا حتی مایحتاج اولیهٔ روزانه را ندارند.

با وجود همهٔ اینها، باید اذعان کرد که این نخستین بار نیست که مردم ایران به‌صورت میلیونی به خیابان‌ها آمده‌اند. آنان در سال‌های ۲۰۰۹، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۲ قیام کردند، اما هر بار به‌شدت سرکوب شدند؛ هزاران نفر کشته و بازداشت، شکنجه و به حبس‌های طولانی محکوم شدند. بارها و بارها مردم مورد ضرب‌وشتم قرار گرفتند، هدف گلوله واقع شدند، نابینا شدند، بازداشت و شکنجه شدند، زیر شکنجه جان باختند، به‌زور ناپدید شدند و بعدها اجسادشان در رودخانه‌ها، سدها یا مناطق دورافتاده پیدا شد.

این وضعیت به این دلیل رخ داده که رژیم اشغالگر کشورمان در یک امر موفق عمل کرده است: حذف حساب‌شده و نظام‌مندِ تمامی گزینه‌های رهبری داخلی. آنان تمامی چهره‌های سیاسی را یا به حصر خانگی بردند، یا زندانی کردند، یا به‌کلی خنثی ساختند.

این راهبرد، مردم ایران—و در واقع جهان—را با تقریباً هیچ گزینهٔ داخلیِ آشکاری روبه‌رو گذاشته است. تقریباً؛ زیرا ایران همچنان از افراد توانمند خالی نیست: وکلا، فعالان سیاسی، دانشجویان دانشگاه‌ها—که هر یک می‌توانند به یک رهبر سیاسی بدل شوند.

در جریان جنگ دوازده‌ روزهٔ اخیر، نخست‌وزیر نتانیاهو دستور حمله به زندان بدنام اوین را صادر کرد و به‌طور علنی از ایرانیان خواست به خیابان‌ها بیایند؛ گویی به این امید که زندانیان سیاسی و رهبران بالقوه آزاد شوند و مردم را برای سرنگونی جمهوری اسلامی رهبری کنند. به نظر من، این ایده شتاب‌زده و فاقد درک کافی از واقعیتِ روش‌های رژیم بود. همان‌گونه که انتظار می‌رفت، نخستین واکنش رژیم انتقال زندانیان سیاسی و رهبران بالقوه از اوین و پنهان‌کردن آنان در مکانی دیگر بود.

این بار، جهان باید بسیار بهتر—و سریع—عمل کند.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

President Trump’s Ultimatum to the Ayatollah: A Defining Moment for Iran

Image
President Trump has given the Ayatollah and his inner circle a two-month deadline to submit to his demands. For the Ayatollah and his cronies, this ultimatum presents a grim reality with little to no viable options. As an Iranian-Australian deeply concerned about the human, democratic, and citizenship rights of my people—who are the sovereign owners of their country and its resources—the outcome itself is secondary. The key issue is the inevitable reckoning for a regime that has long oppressed its citizens. However, from the perspective of Iran’s ruling elite, the choice before them is a "death-death" scenario. Scenario One: Submission to Trump’s Demands Should the Ayatollah accept President Trump’s demands, this would not be a negotiation in the traditional sense but a total surrender. It would signal the beginning of a new Iran—one where political prisoners and prisoners of conscience must be released , and the persecution of those demanding basic rights is finally brought ...
Read more

What Comes Next for the Ayatollah?

Amid the bombings and global commentary from pundits and power brokers on the 12-day war between Israel and Iran, the elephant in the room remains ignored — Iran’s illegitimate constitution, and more importantly, her silenced people. Expert commentary and analysis continue to revolve around a flawed premise: that the Islamic Republic, as it has existed for the past 46 years, will endure — with clerics merely rotating power among themselves, ruling under the same unlawful and illegitimate constitution, once again without the consent or participation of the Iranian people. In light of the recent 12-day conflict initiated by Israel against the Ayatollah’s regime in Iran—with the United States also targeting three major nuclear sites—experts have pointed out that the Ayatollah and his inner circle’s decades-long investment in proxy groups across the Middle East has largely failed to yield the intended outcomes. This naturally prompts a question: Were Israel and Western powers inattentive o...
Read more

Two Planes, One Regime: How the Islamic Republic Will End

The future of the Islamic Republic may ultimately depend on what kind of aircraft lands in Tehran first. One could carry diplomats and signal a quiet surrender of power. The other would arrive amid chaos and force. After forty years of repression, corruption, and regional violence, Iran’s ruling system now faces a choice it has long tried to postpone: a negotiated exit or a catastrophic collapse. Two radically different futures confront the Islamic Republic, both visible on the short- to mid-term horizon. In one scenario, a plane carrying senior U.S. officials—perhaps even Air Force One—lands in Tehran. Such an arrival would signal not reconciliation, but capitulation: the collapse of ideological rigidity and the beginning of an orderly dismantling of the regime itself. It would mean the Supreme Leader and the Islamic Revolutionary Guard Corps relinquishing their four-decade grip on Iran’s wealth—assets systematically looted, embezzled, and diverted to violent proxies across the Midd...
Read more