Friends of a Free and Democratic Iran

پاسخ من به آن سؤال قاطعانه «نه» است. تنها ۱۳ هفته پیش، در ۸ و ۹ ژانویه، ده‌ها میلیون ایرانی در سراسر کشور به خیابان‌ها آمدند. برای لحظه‌ای کوتاه اما تعیین‌کننده، رژیم در تهران تا مرز فروپاشی پیش رفت. این یک اعتراض حاشیه‌ای نبود؛ یک خیزش نسلی بود—جوان، مصمم و آشکارا در مخالفت با جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) که آن را حفظ می‌کند. واکنش رژیم هم قدرت و هم ترس آن را آشکار کرد. ظرف چند روز، اینترنت را قطع و ارتباطات را مسدود کرد و کشور را از جهان خارج جدا ساخت. آنچه در ادامه رخ داد، سرکوبی خشونت‌بار در مقیاسی بود که شاید تا سال‌ها به‌طور کامل روشن نشود. تعداد کشته‌شدگان، زخمی‌ها یا ناپدیدشدگان همچنان نامعلوم است. آنچه روشن است این است: رژیم نه به دلیل برخورداری از مشروعیت، بلکه به دلیل برخورداری از زور باقی ماند. این تمایز اهمیت دارد. امروز، چشم‌انداز ژئوپلیتیکی دوباره تغییر کرده است. از اواخر فوریه، ایالات متحده و اسرائیل یک کارزار نظامی را علیه زیرساخت‌ها و رهبری سپاه پاسداران تشدید کرده‌اند. چهره‌های کلیدی حذف شده‌اند. برخی دیگر، از جمله محمدباقر قالیباف—یک ژنرال س...

  The Iranian People’s Cause Is Not Dead. It is unfinished.   Just 13 weeks ago, on 8 and 9 January, tens of millions of Iranians poured into the streets across the country. For a brief but decisive moment, the regime in Tehran was pushed to the edge of collapse. This was not a fringe protest. It was a generational uprising—young, determined, and unmistakably opposed to the Islamic Republic and the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) that sustains it. The regime’s response revealed both its strength and its fear. Within days, it shut down the internet and cut off communications, sealing the country from the outside world. What followed was a violent crackdown of a scale that may not be fully understood for years. The number of those killed, injured, or disappeared remains unknown. What is known is this: the regime survived not because it retained legitimacy, but because it retained force. That distinction matters. Today, the geopolitical landscape has shifted again. Since...

به نظر می‌رسد مذاکراتی ادعایی میان دولت ترامپ و برخی از عناصر باقی‌مانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، از جمله محمدباقر قالیباف، در حال انجام است که گفته می‌شود در اسلام‌آباد پاکستان صورت می‌گیرد. من این مذاکرات را «ادعایی» توصیف می‌کنم، زیرا مذاکرات سیاسی معمولاً میان طرف‌هایی با جایگاه و اعتبار دیپلماتیک شناخته‌شده و برابر انجام می‌شود. در این مورد، یک نماینده منتخب دموکراتیک ایالات متحده که از سوی مردم آمریکا عمل می‌کند، گفته می‌شود با افرادی از سپاه پاسداران وارد تعامل شده است که هیچ‌گونه مشروعیت یا نمایندگی قانونی از سوی مردم ایران و کشورشان ندارند—با توجه به ده‌ها میلیون ایرانی که در خیابان‌های شهرهای مختلف علیه جمهوری اسلامی اعتراض کرده‌اند—من آنان را اشغالگران کشور خود می‌دانم—پیش از کشتار ۸ و ۹ ژانویه سال جاری. هم دولت ترامپ و هم ناظران در ایران و سطح بین‌المللی از واقعیت‌های مرتبط آگاه هستند. همان‌طور که رئیس‌جمهور ترامپ بیان کرده است، این افرادی که به اسلام‌آباد پاکستان می‌روند، تنها برای این زنده هستند که ببینند آیا می‌توانیم به اهداف خود دست یابیم یا خیر.   «به نظر می‌ر...

There appear to be purported negotiations between the Trump administration and certain remaining IRGC figures, including Mohammad Bagher Ghalibaf, reportedly taking place in Islamabad, Pakistan. I described it as purported because political negotiations are ordinarily conducted between parties of recognised diplomatic standing and equivalence. In this instance, a democratically elected representative of the United States, acting on behalf of the American people, is said to be engaging with IRGC figures who do not hold any legitimate mandate from the Iranian people and their country--refer to tens of millions of Iranians on streets of all Iranian cities protesting against the Islamic Republic--I call them the invaders of their country--prior to the massacre of 8 and 9 January this year.   Both the Trump administration and observers in Iran and internationally are aware of the relevant factual context. As President Trump stated, these people going to Islam Abad, Pakistan, are ...

رئیس‌جمهور ترامپ به آیت‌الله و حلقه نزدیکان او مهلت دو ماهه‌ای داده است تا به خواسته‌های او تن دهند برای آیت‌الله و هم‌دستانش، این اولتیماتوم واقعیتی تلخ را نشان می‌دهد که تقریباً هیچ گزینه قابل قبولی برای آن‌ها باقی نمانده است. به عنوان یک ایرانی-استرالیایی که عمیقاً نگران حقوق انسانی، دموکراتیک و شهروندی مردمم هستم—مردمی که مالکیت حاکم بر کشور و منابع آن را دارند—نتیجه خود موضوع ثانویه است. مسئله اصلی، برخورد اجتناب‌ناپذیر با رژیمی است که سال‌ها مردم خود را سرکوب کرده است. با این حال، از منظر نخبگان حاکم ایران، گزینه پیش روی آن‌ها یک سناریوی «مرگ یا مرگ» است. سناریو اول: تسلیم شدن در برابر خواسته‌های ترامپ اگر آیت‌الله خواسته‌های رئیس‌جمهور ترامپ را بپذیرد، این مذاکره سنتی نخواهد بود بلکه یک تسلیم کامل خواهد بود. این اقدام، آغازگر ایران جدیدی خواهد بود—ایرانی که در آن زندانیان سیاسی و عقیدتی و صنفی باید آزاد شوند و آزار و اذیت کسانی که حقوق پایه خود را طلب می‌کنند، پایان یابد. مردم خواهان رفراندوم برای قانون اساسی ایران خواهند شد که می‌تواند اساس جمهوری اسلامی، از جمله ول...

 تنها هفتهٔ گذشته بود که در اینجا بیان کردم جمهوری اسلامی فقط دو گزینه پیشِ‌رو دارد و هیچ مسیر خروج سومی برای آن وجود ندارد. اکنون، مردم ایران وارد سومین روز قیام سراسری خود علیه رژیم دینیِ حاکم شده‌اند؛ رژیمی که تحت رهبری علی خامنه ای بشدت متوهم اداره می‌شود--او کسی است که بیش از ۳۶ سال پیش اعتراف کرد: «باید برای ایران گریست، حتی اگر مرا رهبر بدانند.» مردم ایران اکنون برای سومین روز پیاپی در خیابان‌ها هستند و شعار «مرگ بر دیکتاتور»—علی خامنه‌ای—و اطرافیانش را سر می‌دهند. این رژیم تا کنون  تریلیون‌ها دلار از منابع متعلق به مردم ایران را اختلاس و غارت کرده و آن را به سازمان‌های تروریستیِ نیابتی خود در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن اختصاص داده است. آنان اقتصاد کشور را به زانو درآورده‌اند، با این تصور که با صرف تریلیون‌ها دلار برای تروریسم، توانمندی هسته‌ای، غنی‌سازی در مسیر تسلیحاتی شدن، و برنامه‌های موشک‌های بالستیک می‌توانند بر خاورمیانه و فراتر از آن سلطه یابند و دولت به‌اصطلاح شیعیِ اسلامیِ خود را تا زمان ظهور امام دوازدهم از غیبت تثبیت کنند. در همین حال، کشور با کمبود آب،...