Friends of a Free and Democratic Iran

There appear to be purported negotiations between the Trump administration and certain remaining IRGC figures, including Mohammad Bagher Ghalibaf, reportedly taking place in Islamabad, Pakistan. I described it as purported because political negotiations are ordinarily conducted between parties of recognised diplomatic standing and equivalence. In this instance, a democratically elected representative of the United States, acting on behalf of the American people, is said to be engaging with IRGC figures who do not hold any legitimate mandate from the Iranian people and their country--refer to tens of millions of Iranians on streets of all Iranian cities protesting against the Islamic Republic--I call them the invaders of their country--prior to the massacre of 8 and 9 January this year.   Both the Trump administration and observers in Iran and internationally are aware of the relevant factual context. As President Trump stated, these people going to Islam Abad, Pakistan, are ...

رئیس‌جمهور ترامپ به آیت‌الله و حلقه نزدیکان او مهلت دو ماهه‌ای داده است تا به خواسته‌های او تن دهند برای آیت‌الله و هم‌دستانش، این اولتیماتوم واقعیتی تلخ را نشان می‌دهد که تقریباً هیچ گزینه قابل قبولی برای آن‌ها باقی نمانده است. به عنوان یک ایرانی-استرالیایی که عمیقاً نگران حقوق انسانی، دموکراتیک و شهروندی مردمم هستم—مردمی که مالکیت حاکم بر کشور و منابع آن را دارند—نتیجه خود موضوع ثانویه است. مسئله اصلی، برخورد اجتناب‌ناپذیر با رژیمی است که سال‌ها مردم خود را سرکوب کرده است. با این حال، از منظر نخبگان حاکم ایران، گزینه پیش روی آن‌ها یک سناریوی «مرگ یا مرگ» است. سناریو اول: تسلیم شدن در برابر خواسته‌های ترامپ اگر آیت‌الله خواسته‌های رئیس‌جمهور ترامپ را بپذیرد، این مذاکره سنتی نخواهد بود بلکه یک تسلیم کامل خواهد بود. این اقدام، آغازگر ایران جدیدی خواهد بود—ایرانی که در آن زندانیان سیاسی و عقیدتی و صنفی باید آزاد شوند و آزار و اذیت کسانی که حقوق پایه خود را طلب می‌کنند، پایان یابد. مردم خواهان رفراندوم برای قانون اساسی ایران خواهند شد که می‌تواند اساس جمهوری اسلامی، از جمله ول...

 تنها هفتهٔ گذشته بود که در اینجا بیان کردم جمهوری اسلامی فقط دو گزینه پیشِ‌رو دارد و هیچ مسیر خروج سومی برای آن وجود ندارد. اکنون، مردم ایران وارد سومین روز قیام سراسری خود علیه رژیم دینیِ حاکم شده‌اند؛ رژیمی که تحت رهبری علی خامنه ای بشدت متوهم اداره می‌شود--او کسی است که بیش از ۳۶ سال پیش اعتراف کرد: «باید برای ایران گریست، حتی اگر مرا رهبر بدانند.» مردم ایران اکنون برای سومین روز پیاپی در خیابان‌ها هستند و شعار «مرگ بر دیکتاتور»—علی خامنه‌ای—و اطرافیانش را سر می‌دهند. این رژیم تا کنون  تریلیون‌ها دلار از منابع متعلق به مردم ایران را اختلاس و غارت کرده و آن را به سازمان‌های تروریستیِ نیابتی خود در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن اختصاص داده است. آنان اقتصاد کشور را به زانو درآورده‌اند، با این تصور که با صرف تریلیون‌ها دلار برای تروریسم، توانمندی هسته‌ای، غنی‌سازی در مسیر تسلیحاتی شدن، و برنامه‌های موشک‌های بالستیک می‌توانند بر خاورمیانه و فراتر از آن سلطه یابند و دولت به‌اصطلاح شیعیِ اسلامیِ خود را تا زمان ظهور امام دوازدهم از غیبت تثبیت کنند. در همین حال، کشور با کمبود آب،...

It was only last week that I stated here  the Islamic Republic has only two choices, with no other exit ramp available to it. Now, the Iranian people have entered their t hird day of nationwide uprising against the theocratic regime ruled by a delusional Ayatollah, one who himself admitted more than 36 years ago that “one must cry for a nation, even if one considers me as Supreme Leader,”  said Ali Khamenei then . The people of Iran are now on the streets for the third consecutive day, chanting “Death to the dictator” —Ali Khamenei—and his cronies. This regime has, together, misappropriated and embezzled trillions of dollars belonging to the Iranian people and diverted those resources to its proxy terrorist organisations across the Middle East and beyond. They have brought the country’s economy to its knees, believing that by spending trillions of dollars on terrorism, nuclear capability, enrichment moving towards weaponisation, and ballistic missile programs, they could d...

IT IS OTHERWISE COMING.                                                                                     Business as usual To be continued  Judgment Day. Women, Life, Liberty  No other alternative for the tyrant.

آیندهٔ جمهوری اسلامی ممکن است در نهایت به این بستگی داشته باشد که نخست چه نوع هواپیمایی در تهران به زمین می‌نشیند. یکی می‌تواند حامل دیپلمات‌ها باشد و نشانه‌ای از واگذاری آرام قدرت. دیگری اما در فضایی آکنده از آشوب و زور فرود خواهد آمد. پس از چهل سال سرکوب، فساد و خشونت منطقه‌ای، نظام حاکم بر ایران اکنون با انتخابی روبه‌روست که مدت‌ها کوشیده آن را به تعویق بیندازد: خروجی مذاکره‌شده یا فروپاشی‌ای فاجعه‌بار. دو آیندهٔ کاملاً متفاوت در برابر جمهوری اسلامی قرار دارد؛ هر دو در افق کوتاه‌مدت تا میان‌مدت قابل مشاهده‌اند. در یکی از سناریوها، هواپیمایی حامل مقامات ارشد ایالات متحده—شاید حتی ایر فورس وان—در تهران فرود می‌آید. چنین رویدادی نه نشانهٔ آشتی، بلکه علامت تسلیم خواهد بود: فروپاشی تصلب ایدئولوژیک و آغاز برچیده‌شدن منظم خودِ رژیم. این به معنای آن است که رهبر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از چنگ چهار دهه‌ای خود بر ثروت ایران دست می‌کشند—دارایی‌هایی که به‌طور سیستماتیک غارت، اختلاس و به نیابت‌های خشونت‌بار در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن منتقل شده‌اند. همچنین آغاز پاسخگویی ...