Friends of a Free and Democratic Iran

 تنها هفتهٔ گذشته بود که در اینجا بیان کردم جمهوری اسلامی فقط دو گزینه پیشِ‌رو دارد و هیچ مسیر خروج سومی برای آن وجود ندارد. اکنون، مردم ایران وارد سومین روز قیام سراسری خود علیه رژیم دینیِ حاکم شده‌اند؛ رژیمی که تحت رهبری علی خامنه ای بشدت متوهم اداره می‌شود--او کسی است که بیش از ۳۶ سال پیش اعتراف کرد: «باید برای ایران گریست، حتی اگر مرا رهبر بدانند.» مردم ایران اکنون برای سومین روز پیاپی در خیابان‌ها هستند و شعار «مرگ بر دیکتاتور»—علی خامنه‌ای—و اطرافیانش را سر می‌دهند. این رژیم تا کنون  تریلیون‌ها دلار از منابع متعلق به مردم ایران را اختلاس و غارت کرده و آن را به سازمان‌های تروریستیِ نیابتی خود در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن اختصاص داده است. آنان اقتصاد کشور را به زانو درآورده‌اند، با این تصور که با صرف تریلیون‌ها دلار برای تروریسم، توانمندی هسته‌ای، غنی‌سازی در مسیر تسلیحاتی شدن، و برنامه‌های موشک‌های بالستیک می‌توانند بر خاورمیانه و فراتر از آن سلطه یابند و دولت به‌اصطلاح شیعیِ اسلامیِ خود را تا زمان ظهور امام دوازدهم از غیبت تثبیت کنند. در همین حال، کشور با کمبود آب،...

It was only last week that I stated here  the Islamic Republic has only two choices, with no other exit ramp available to it. Now, the Iranian people have entered their t hird day of nationwide uprising against the theocratic regime ruled by a delusional Ayatollah, one who himself admitted more than 36 years ago that “one must cry for a nation, even if one considers me as Supreme Leader,”  said Ali Khamenei then . The people of Iran are now on the streets for the third consecutive day, chanting “Death to the dictator” —Ali Khamenei—and his cronies. This regime has, together, misappropriated and embezzled trillions of dollars belonging to the Iranian people and diverted those resources to its proxy terrorist organisations across the Middle East and beyond. They have brought the country’s economy to its knees, believing that by spending trillions of dollars on terrorism, nuclear capability, enrichment moving towards weaponisation, and ballistic missile programs, they could d...

IT IS OTHERWISE COMING.                                                                                     Business as usual To be continued  Judgment Day. Women, Life, Liberty  No other alternative for the tyrant.

آیندهٔ جمهوری اسلامی ممکن است در نهایت به این بستگی داشته باشد که نخست چه نوع هواپیمایی در تهران به زمین می‌نشیند. یکی می‌تواند حامل دیپلمات‌ها باشد و نشانه‌ای از واگذاری آرام قدرت. دیگری اما در فضایی آکنده از آشوب و زور فرود خواهد آمد. پس از چهل سال سرکوب، فساد و خشونت منطقه‌ای، نظام حاکم بر ایران اکنون با انتخابی روبه‌روست که مدت‌ها کوشیده آن را به تعویق بیندازد: خروجی مذاکره‌شده یا فروپاشی‌ای فاجعه‌بار. دو آیندهٔ کاملاً متفاوت در برابر جمهوری اسلامی قرار دارد؛ هر دو در افق کوتاه‌مدت تا میان‌مدت قابل مشاهده‌اند. در یکی از سناریوها، هواپیمایی حامل مقامات ارشد ایالات متحده—شاید حتی ایر فورس وان—در تهران فرود می‌آید. چنین رویدادی نه نشانهٔ آشتی، بلکه علامت تسلیم خواهد بود: فروپاشی تصلب ایدئولوژیک و آغاز برچیده‌شدن منظم خودِ رژیم. این به معنای آن است که رهبر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از چنگ چهار دهه‌ای خود بر ثروت ایران دست می‌کشند—دارایی‌هایی که به‌طور سیستماتیک غارت، اختلاس و به نیابت‌های خشونت‌بار در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن منتقل شده‌اند. همچنین آغاز پاسخگویی ...

The future of the Islamic Republic may ultimately depend on what kind of aircraft lands in Tehran first. One could carry diplomats and signal a quiet surrender of power. The other would arrive amid chaos and force. After forty years of repression, corruption, and regional violence, Iran’s ruling system now faces a choice it has long tried to postpone: a negotiated exit or a catastrophic collapse. Two radically different futures confront the Islamic Republic, both visible on the short- to mid-term horizon. In one scenario, a plane carrying senior U.S. officials—perhaps even Air Force One—lands in Tehran. Such an arrival would signal not reconciliation, but capitulation: the collapse of ideological rigidity and the beginning of an orderly dismantling of the regime itself. It would mean the Supreme Leader and the Islamic Revolutionary Guard Corps relinquishing their four-decade grip on Iran’s wealth—assets systematically looted, embezzled, and diverted to violent proxies across the Midd...

  آیت‌الله از مرگ فجیع نجات یافت؛ اما تونل پیش روی حکومت او همچنان تاریک است برای کسی که از مرگ زشت-بقول پرزیدنت ترامپ-نجات یافته، علی خامنه‌ای، به اصطلاح رهبر معظم جمهوری اسلامی—که برای زنده ماندن مدام از یک مکان به مکان (من سوراخ را ترجیح می دهم) دیگر منتقل می‌شود—با افول سیاسی و شخصی روبه‌روست و به تدریج در توهمات خود نسبت به وجودش گرفتار می‌شود. این توهم در روزهای اخیر باعث رجزخوانی‌ها و تهدیدهای خالی بیشتری نسبت به گذشته شده است. می‌توان گفت که لحن او، سرشار از تهدیدهای توخالی و ترس، واکنشی است به پاسخ‌هایی که او و رژیمش از دولت پرزیدنت ترامپ دریافت کرده‌اند. اطلاعات فاش‌شده—هم از پرزیدنت ترامپ و هم از منابع معتبر در خاورمیانه—نشان می‌دهد که علی خامنه ای فرستادگان خود، از جمله به اصطلاح رئیس‌جمهور پزشکیان (رئیس جمهورمنصوب، زیرا طبق به اصطلاح قانون اساسی ایران هیچ انتخاب آزاد و دموکراتیکی وجود ندارد) و وزیر امور خارجه، عباس عراقچی، را مجاز دانسته تا پیامی به دولت ترامپ ارسال کنند و پیشنهاد گفت‌وگوهای مستقیم برای حل اختلافات دو طرف را مطرح کنند. با این حال، علی خامنه ای از مخفیگ...

Ayatollah saved from gruesome end, yet the tunnel ahead for his rule stays pitch black. For someone who was saved from an ugly death, Ali Khamenei, the so-called Supreme Leader of the Islamic Republic--who is constantly moving from one location--I prefer to call it hole--to another to stay alive—faces political and personal decline, becoming increasingly delusional about his own existence. His delusion in recent days led to even more empty rhetoric and threats from him than before. One could argue, however, that his tone, full of hollow threats and fear, is a reaction to responses he and his regime received from the President Trump administration.  Leaked information—both from President Trump and from sources in the Middle East—indicates that the Ayatollah authorised his emissaries, namely his so-called President Pezeshkian (bearing in mind that he is an appointed president, as there is no such thing as a free, democratic election in Iran under its so-called constitution) and hi...